แต่รถตู้ขับไปซักพักก้แวะให้ทานข้าว ทานน้ำ เข้าห้องน้ำ ยืดเส้นยืดสาย กลางทาง ลงจากรถมายังแอบเดินตัวเอียงๆเลยค่ะ แต่บรรยากาศรอบข้างก็ทำให้สดชื่น อากาศเย็นๆแบบนี้นี่เองที่เรียกกันว่า fresh air ค่ะ แถมแม่ค้าแถวนี้ก็น่ารักค่ะ ยิ้มตลอด เลยรู้สึกดีขึ้นบ้าง หลังจากพักกันประมาณ 1 ชั่วโมงก็เริ่มออกเดินทางกันต่อค่ะ สู่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ที่มีคำขวัญว่า “หมอกสามฤดู กองมูเสียดฟ้า ป่าเขียวขจี ผู้คนดี ประเพณีงาม ลือนามถิ่นบัวตอง”

พอถึงที่แม่ฮ่องสอนเราก็เดินหาที่พักกันค่ะ ได้ที่พักที่ชื่อว่า “ร่มไทร” แถววัดจองคำค่ะ เป็นที่พักแบบ home stay มีเจ้าของเป็นคุณลุง คุณป้า ที่ขอบอกว่า น่ารักมากๆๆๆ เหมือนอยู่ที่บ้านกับครอบครัวเลยค่ะ บริการดีสีหน้ายิ้มแย้ม พอเราถามว่าจะไปเที่ยวที่ไหนได้บ้าง ลุกชายคุณป้าก็เสนอ อุทยานถ้ำปลาค่ะ เพราะว่าด้วยเวลาที่เรามาถึงแม่ฮ่องสอนก็ปาไปบ่าย 3 แล้ว จะไปเที่ยวไกลกว่านี้คงลำบาก ราคาค่ารถก็ไม่แพงค่ะ เหมากะลูกชายคุณป้าไปกลับแค่ 400 บาทเอง ถือว่าถูกมาก สำหรับ 5 หน่อ และระยะทางไกลใช้ได้ทีเดียว หลังจากนั้นพวกเราก็ขึ้นรถขนหมู เอ้ย ปิ๊กอัพไปเที่ยว วนอุทยานถ้ำปลา กันค่ ตลอดสองข้างทางของการมุ่งหน้าสู่ถ้ำปลานั้น ขอบอกจากใจเลยค่ะว่า เกิดมาพึ่งเคยได้เห็น นาขั้นบันไดค่ะ สวยมาก ถึงแม้จะมีแค่ทุ่งนา ภูเขา ต้นไม้ แต่เป็นอะไรที่ธรรมชาติจริงๆค่ะ เงียบสงบอย่างบอกไม่ถูก ถ้าไม่ได้มาเที่ยวที่แม่ฮ่องสอนคงเสียดายแย่เลยค่ะ

พอถึงวนอุทยานถ้ำปลาแล้วก้ขอถ่ายรูปค่ะ ถ่ายรูปกันเป็นชั่วโมงเลยค่ะ เพราะว่ามีมุมหลายมุมที่ธรรมชาติมาก มีต้นไม้ใหญ่ สะพานแขวน ลำธาร ชิงช้า โอ้ย เยอะแยะมากมาย เล่นเอา memory กล้องเต็มไปหนึ่งตัวค่ะ และแล้วก็ถึงถ้ำปลาซักทีค่ะ ตามประวัติเค้าบอกว่า ถ้ำปลา เป็นแอ่งน้ำเล็กๆในโพรงหินมีลำธารไหลผ่านออกจากใต้ภูเขาตลอดเวลา ภายในโพรงหินเป็นที่อยู่อาศัยของปลาพลวงหินหรือปลามุง ซึ่งอยู่ตระกูลเดียวกับปลาคาร์พ นิเวศแบบนี้เหมาะกับการอาศัย หากินและขยายพันธุ์ของปลาพลวงหิน แต่ยังเป็นปริศนาอยู่ว่าปลาพลวงหินวางไข่ที่ไหน โอ้ แปลกดีค่ะ แต่มีที่แปลกกว่านั้นอีกค่ะตอนซื้ออาหารจะให้คุณปลาค่ะ อาหารของเค้าคือ ส้ม ผักกาดหอม และแตงโมค่ะ งงค่ะงานนี้ ถามคุณแม่ค้าเค้าก็ตอบว่าไม่รู้เหมือนกัน แต่ปลาเค้ากินแบบนี้ เอ้อ เอากะคุณปลาพลวงหินเค้าสิคะ หลังจากนั้นให้อาหารคุณปลาเสร็จก็เดินดูรอบๆวนอุทยานจนเหนื่อยและหิวก็เลยซื้อ ไข่ปิ้งกับข้าวโพดปิ้งประทังหิวกับค่ะ เราใช้เวลาที่ถ้ำปลาประมาณ 2 ชั่วโมงพี่คนขับรถก็ขับมารับกลับที่พักพอดี ก็จัดข้าวจัดของเสร็จก็เริ่มหิวอีกรอบค่ะ แหะๆ คุณลุงก็บอกว่าให้ไปหาของกินตรงตลาดคนเดินมีของกินและของขายเยอะ พวกเราก็เลยปฏิบัติตามที่คุณลุงบอกค่ะ แต่พอเปิดประตุห้องเท่านั้นหล่ะค่ะ โห อากาศหนาวได้ใจอย่างยิ่ง รีบกลับมาคว้าเสื้อกันเป็นแถบเดินกอดอกกอดคอฝ่าอากาหนาวไปหาของกินกันเลยทีเดียว

มีหลายที่ท่องเที่ยวน่าประทับใจอย่างยิ่ง อยากให้ได้ลองไปท่องเที่ยวกันครับ ช่วยกันมาท่องเที่ยวไทย เงินทองจะได้ไม่ไหลออกไปนอกประเทศครับ

ที่วัดแห่งนี้

ภาพก่อนเดินขึ้นไปด้านบน

เมื่อมาถึงด้านบนแล้วก็เก็บรูปภาพเป็นที่ระลึก

หลวงพ่อข่าว ดูน่าศักดิ์สิทธิ์และน่านับถือ

แวะเที่ยวระหว่างทาง

หายหน้าไปนานเลยทีเดียว เนื่องจากยุ่งมากถึงมากที่สุดค่ะ ประกอบกันเกิดอาการเซ็งจาก 2 สถานการณ์ หนึ่ง บ้านเมืองค่ะ บ้านเมือง สอง ซีรี่ย์เกาหลีที่อุตสาห์ตั้งตาคอยดู กลับหักมุม หักอก ทำร้ายจิตใจคนดูอย่างเลือดเย็น T_T แต่ช่างเถอะค่ะ แนนเลยรีบมาเขียนแนะนำที่เที่ยวให้ทุกคนเพื่อรักษาอาการเซ็ง เครียดเป็นการเยียวยาจิตใจดีกว่าค่ะ

ย้อนกลับไปสมัยสาวๆละอ่อนกำลังเริ่มทำงานใหม่ๆค่ะ ได้มีโอกาสไปออกหน่วยที่จังหวัดแม่ฮ่องสอน ด้วยการอุปการคุณจากเจ้านายซึ่งอนุญาตให้ปิดแล็ปไปเที่ยวกันเลยทีเดียว พอรู้ข่าวว่าจะได้ไปซิ่งกัน 5 หน่อก็จัดการเตรียมตัวกันตั้งแต่ จองตั๋วรถทัวร์ จองที่พัก กำหนดตารางการเดินทาง การเที่ยว ประมาณค่าใช้จ่าย (ส่วนที่เจ้านายออกให้และส่วนที่พวกเราต้องออกกันเอง)เพราะเราวางแผนกันว่าจะไปซิ่งกันที่เชียงใหม่ก่อนแล้วค่อยเดินทางไปแม่ฮ่องสอนกัน ตอนนั้นปายพึ่งเริ่มดังเองค่ะ ยังไม่ค่อยมีคนรู้จัก ก็เลยไม่ได้อยู่ในแผน ช่วงที่ไปก็ประมาณปลายเดือนมกรา อากาศที่เชียงใหม่ยังดีและเย็นอยู่ค่ะ เริ่มออกเดินทางจากกรุงเทพประมาณ 3 ทุ่มโดยรถทัวร์แบบ VIP 24 ที่นั่ง เพราะใช้ตังค์เจ้านายค่ะ 555+ ตอนเดินทางไปแอบมีเรื่องให้ตกใจเล็กน้อยเพราะอยู่ตอนตี 2 รถทัวร์แอบดับกลางทางค่ะ ขอบอกว่าน่ากัวมากเพราะรถท่านดันไปดับหน้าศาลเจ้าค่ะ โหๆๆๆ เหนือคำบรรยาย คิดดูค่ะ 26 ชีวิต (รวมคนขับแอนด์จนท.ต้อนรับบนรถทัวร์) นั่งรอรถทัวร์คันที่ตามมาซึ่งม่ะรู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ตอนตี 2 จิตตกกันเลยทีเดียว แต่เพียง 15 นาทีรถทัวร์อีกคันก็ตามมาค่ะ พวกเราก็กรูกันขึ้นรถคันใหม่สิคะ ผู้โดยสารที่นั่งอยู่ก่อนก็ใจดีแบ่งปันที่นั่งให้ (รถคันนี้มาไม่เต็มค่ะ ประมาณ 12-13 คนได้) พวกเรา 5 หน่อก็เลยได้รับอภิสิทธิ์ในการนั่งชั้นล่าง ที่เค้าเอาไว้ร้องคาราโอเกะกันอ่ะค่ะ แต่อยู่ดีๆ รถคันที่พวกเรานั่งมาก้เกิดติดค่ะ สงกะสัยต้องน้อยใจที่พวกเราทิ้งเค้า ก็เลยติดขึ้นมาซะงั้น 555+

และแล้วก็เลยขนขบวนกลับคันเดินและเดินทางมาถึงเชียงใหม่ประมาณ ตี5 กว่าๆ ในสภาพเป็นหมีแพนด้ากันทุกคน แต่พอเจออากาศที่เชียงใหม่เท่านั้นหล่ะค่ะ หายง่วงเลยค่ะ เพราะหนาวสะท้านเลย พวกเราก็เลยแวะทานโจ๊กร้อนๆคลายหนาวกันที่ขนส่งกันก่อน อร่อยมากเลยค่ะ ทานเสร็จน้องชายพี่ที่ไปด้วยก็มารับพอดี หลังจากที่เก็บข้าวของที่บ้านน้องเค้ากันแล้ว ก็ออกเดินทางไป ดอยสุเทพ กันค่ะ ระยะทางขึ้นดอยไม่ไกลมาก แต่ โอ้ ถ้าใครเมารถง่ายขอแนะนำให้ทานยาแก้เมา 20 นาทีค่ะ เพราะเวียนหัวใช้ได้เลยทีเดียว สำหรับแนนหนนี้เป็นหนที่ 2 ที่ได้มาสักการะ

พอถึงที่หมายอันดับแรกก็ต้องสักการะรูปปั้นครูบาศรีวิชัยที่ประดิษฐานอยู่ตรงทางขึ้นของพระธาตุดอยสุเทพก่อนนะคะ ตอนแรกก็แอบงงว่าทำไมมีรูปท่านประดิษฐานอยู่ตรงนี้ ก็เลยถามพี่ที่เค้าขายของสักการะอยู่แถวนั้ค่ะ ได้ความมาว่า ครูบาศรีวิชัยท่านเป็นนักบุญแห่งล้านนาไทย เป็นผู้นำการสร้างทางขึ้นดอยสุเทพค่ะ ผู้ที่จะเดินทางขึ้นดอยสุเทพมักจะมากราบไหว้ขอพรเพื่อเป็นศิริมงคลก่อนขึ้นดอยสุเทพค่ะ พวกเราก็ไม่รอช้ารีบกราบไหว้ขอพรจากท่านกันเลยค่ะ เสร็จแล้วก็แชะรูปเก็บเป็นที่ระลึกไว้ด้วยค่ะ

จากนั้นก็เริ่มเดินมุ่งหน้าไป วัดพระธาตุดอยสุเทพ ซึ่งชื่อเต็มๆก็คือ วัดพระธาตุดอยสุเทพราชวรวิหาร เป็นปูชนียสถานสำคัญ เป็นสัญลักษณ์ของเมืองเชียงใหม่ อยู่คู่บ้านคู่เมืองเชียงใหม่และล้านนานไทยมาเป็นเวลานานค่ะ คงมีคนเคยได้ยินคำกล่าวที่ว่า ”หากมาเชียงใหม่ แล้ว ไม่ได้กินข้าวซอย ไม่ได้ขึ้นดอยสุเทพ ก็เหมือนกับว่ามาไม่ถึงเชียงใหม่” ใช่ไหมคะ เพราะฉะนั้นมาถึงแล้วต้องขึ้นไปสักการะให้ได้ค่ะ มุ่งมั่นค่ะ มุ่งมั่น แต่ทว่าพอเห็นบันไดนาค ซึ่งเป็นบันไดทางขึ้นเท่านั้นหล่ะค่ะ…-_-” แนนยกมือยอมแพ้คนแรกเลย  ม่ายรู้ว่าไอ้ความมุ่งมั่นเมื่อตะกี้หายไปไหนหมด เลยแอบถามว่าขึ้นรถรางไฟฟ้ากันไหม แต่ตอนนั้นรู้สึกว่าจะปิดซ่อมบำรุงอยู่ค่ะ เพราะฉะนั้นไม่มีทางเลือกค่ะ เลยประกาศว่า เพราะเราศรัทธาค่ะพี่น้อง สู้ค่ะสู้  เดินโลด 555+ แถไปเรื่อย (เพราะถ้าไม่เดินเค้าจะทิ้งแนนไว้ค่ะ แงๆ)

พี่ๆน้องๆก็ช่วยกันฉุดกระชากลากกันจนถึงที่หมายค่ะ ถึงแล้วแอบลิ้นห้อยกันเลยทีเดียว สักการะองค์พระธาตุเสร็จก็เก็บภาพกับองค์พระเจดีย์เป็นที่ระลึก ได้เห็นอะไรแปลกๆด้วยค่ะ คือถ้าใครเคยไปจะทราบว่าทุกคนพยายามจะถ่ายภาพเรากับองค์พระเจดีย์ให้ครบเต็มองค์ใช่ไหมคะ เพราะฉะนั้นท่าการถ่ายรูปของทุกคน จะเป็นแบบแทบจะเป็นเนื้อเดียวกับพื้นเลยค่ะ ท่าเกือบนอน ตั้งกล้องมุมเงย ร้อยละ 99 ค่ะ ท่าแบบนี้ทุกคนทำพร้อมกัน 55+ แปลกดีค่ะ  และที่ให้ 99 เพราะว่า มี ร้อยละ 1 ค่ะที่เป็นช่างภาพอาชีพที่คอยให้บริการถ่ายภาพอยู่แล้ว อันนั้นเป็นกรณียกเว้นค่ะ กดชัตเตอร์แป๊บเดียวในท่าถ่ายรูปปกติก็ใช้ได้แล้ว พวกพี่ๆเค้ามือโปรกันจิงๆ  ขอคารวะค่ะ หลังจากการยืนแอ็คถ่ายรูปกันเเล้ว ก็หาที่นั่งชื่นชมความร่มเย็นภายในวัดกันซักพัก ก็ถึงเวลาหาอะไรทานเพื่อเพิ่มพลังค่ะ

น้องคนพื้นที่เค้าแนะนำร้านแถวๆมช.ค่ะ แต่จำชื่อร้านไม่ได้จริงๆเนื่องหิวจนตาลายแล้น >< อาหารก็ปกติใช้ได้เลยทีเดียว แต่เค็กของเค้าค่ะ โอ้ สุดยอดค่ะ ผ่านไปจนบัดนี้ ยังหาเค็กมะนาว อร่อยขนาดนั้นไม่ได้เลยค่ะ ประทับใจมั่กๆ อิ่มแล้วก็เดินทางถึงที่หมายต่อไป สวนสัตว์เชียงใหม่ค่ะ เพื่อไปดูช่วงช่วง กะ หลินฮุ่ย ซึ่งตอนนั้นยังไม่มี นู๋ด.ญ.หลินปิงค่ะ แต่ก่อนไปดูขอถ่ายรูปกับดอกไม้ภายในสวนสัตว์ก่อนนะคะ ขอบอกว่าสวยมากๆถึงมากที่สุด มีแต่ดอกไม้นานาชนิดเต็มไปหมดเลยค่ะ แชะหลายรูปแล้วก้เดินดูสัตว์น้อยสัตว์ใหญ่ เรื่อยๆจนถึง highlight หมาแพนดี้ หมีแพนด้า ของเราค่ะ  แต่ทว่าสงสัย น้องหมีของเราทั้งสองตัวคงจะทะเลาะกันอยู่เพราะว่า อยู่กันคนละมุมเลยค่ะ มุมนึงตัวนึงหักไผ่กินให้ดู ส่วนอีกมุมอีกตัวหันก้นให้แล้วอึให้ดูค่ะ 555+ แจ่มค่ะงานนี้ แต่ก็น่ารักนะคะ น่ารักในแบบหมีๆของเค้าหล่ะค่ะ หลังจากเพลิดเพลินกับการถ่ายรูป ซื้อของที่ระลึก ก็มาถึงซีนถ่ายรูปบ้าๆบอๆค่ะ ม่ะรู้ใครเริ่มค่ะ แต่ม่ะยอมห้ามกันเลย สถานที่ถ่ายก็ เข้าใจเลือกค่ะ หน้าสวนสัตว์เชียงใหม่นั่นเอง 555+ เห็นรูปแล้วยังอดขำไม่ได้ ทำกันไปได้อย่างไร

พอพลบค่ำประมาณ 6 โมงก่าๆก็ไปหาอะไรทานแถวถนนวัวลายกัน เพราะจุดประสงค์อันสำคัญไม่น้อยไปกว่าการกินข้าวเย็นคือ เดินช๊อปที่ถนนคนเดินวัวลายคร่า อิอิ สโลแกนเค้าก็คือ ถนนคนเดินวัวลาย ถนนหัตถกรรมแห่งล้านนา  ผู้คนคึกคัก ของขายมากมาย ชอบมากๆค่ะ handmade and create สุดๆ ไปสอยของมาหลายชิ้นมากค่ะ แม่ค้าพ่อค้าก็น่ารัก ต่อรองราคาได้ตามความเหมะสม เรียกว่าพอใจทั้งผู้ซื้อและก็ผู้ขายค่ะ ของกินก็เยอะแยะมากมายหลากหลาย นาทีนี้ต้องเรียกว่า กินไป ช๊อปไปค่ะพี่น้อง กินๆเดินๆกันจนน้องผู้ชายที่ไปด้วยบอกว่า “เจ้ๆคับ กระผมขอไปนวดเท้ารอเจ้ๆซักชั่วโมงแล้วกันนะคับ เพราะผ่านมา สอง ชั่วโมงแล้ว เจ้ไม่มีทีท่าว่าจะถอยเลย “555+ ผู้หญิงกับช๊อปปิ้ง แยกกันไม่ได้ค่ะคุณน้อง มันอยู่ในสายเลือด แต่อย่างว่าหล่ะค่ะ งานเลี้ยงต้องมีวันเลิกรา เนื่องจากวิตามินเอ็มเริ่มหมดแล้วคร่า และอีกอย่างต้องยอมแพ้ให้กระเพาะน้อยๆที่เรียกร้องว่า หิวโว๊ย แล้วหล่ะค่ะ แอบแปลกใจเล็กๆว่า ตูกินไปช๊อปไปแล้วหิวได้ไง สงกะสัยเดินเยอะมากไอ้ที่กินเข้าไปเลยเผาผลาญเร็วน่านเอง 555+ ก็เลยไปหาอะไรทานตรงแถวประตูเมืองเชียงใหม่ที่อยู่ตรงข้ามถนนวัวลาย อร่อยมากเลยค่ะ ม่ะรู้ว่าเพราะเหนื่อยด้วยหรือเป่า อาหารเลยอร่อยเป็น 2 เท่า เลยทีเดียวเชียว ซักสามทุ่มก็เลยก็พาร่างอันอิ่มแปล้กลับมานอนพัก และก็หลับม่ะรู้เรื่องถึงเช้าเลยหล่ะค่ะ ว้า เขียนมาตั้งเยอะ ยังอยู่แค่เชียงใหม่เลยอ่ะค่ะ ไว้คราวหน้าจะมาเล่าให้ฟังถึงการ adventure ของการไปแม่ฮ่องสอนนะคะ โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ